Sırtmaç

Kesin hepiniz hatırlıyorsunuzdur, kelimelerin dili vardı ilkokul Türkçe kitaplarında. Sonra da İngilizce öğrenirken "vocabulary" vardı, her birini 5er onar defa yazıp öğrenirdik o vokabülerilerin. İşte ben bunları çok severdim, keşke hala birileri kafamıza vura vura (ödev vere vere) yeni sözcükler öğretse. Kafama vuracak bir Türkçe ya da İngilizce öğretmenim yok artık, ama kendim zamanım ve imkanım oldukça yeni kelimeler öğrenmeye, nerden gelmiş nereye gidiyorlar diye bulmaya çalışırım. Ha bu blogda da gösterdiğim gibi bildiğimi zannedip de bilmediğim kelimeler de var (bakınız karnıbahar, doğrusu karnabahar imiş), ama bu durumlarda hemen ben Türkçe'yi on yaşımdan sonra öğrendim bu kadar bilmem bile bir mucize ayaklarına yatarım. Fakat çok konuşan, çok anlatan,  çok da iddialaşan bir insan olduğumdan her durumu böyle kurtaramıyorum.

Efendim, vakti zamanında ben bekar bir insanken ve müstakbel kocamla dağ bayır koşarken, o zamanlar yeni tanışmıştık, yanından koştuğumuz yamaçlarda inekler otluyordu. Ben de o zamanlar yarım bile olmayan dağcı sözcük hazneme dayanarak, bu inekler hani sırtlarda dolanıp otluyor ya, işte o yüzden bizim köyde bunları otlatanlara "sırtmaç" derler diye anlatmıştım. Beyim olacak insan da hmm demişti. Evet, hmm demiş ama içinden de düşünmeye devam etmiş olur mu olmaz mı diye! Ben sanki ne dediğimi mi biliyorum, dilim bir karış dışarda yetişmeye çalışıyorum, kendi hızında koşmak nedir hiç bilmiyorum...E madem kanındaki glikoz hem koşmaya hem de düşünmeye yetmiyor, az konuş da bari nefesin yetsin derler böylesine, kim dedi onu, sen sus! Ama konuşan konuşmuş düşünen de düşünmüştü: Sakın o sığırdan geliyor olmasın, sığırtmaç gibi, demişti. Ooof of, orada keşke bir ota dönseydim de inekler beni de yeseydi! Zaten sırtlarda değil yamaçlarda dolaşıyorlarmış onu da sonradan dağlarda geze geze anladım. Hikayenin sonunda biz erdik muradımıza, ama bu sırtmaç olayı kelimecilik tarihimde bir kara leke olarak kaldı.